Czarnowidztwo przez analogię

Pomyliłem się, przyznaje. Założyłem, że banki nie będą wypowiadać kredytów PBG dopóki nie poznają warunków emisji obligacji zamiennych, czyli praktycznie do NWZA 28 czerwca. Tutaj jednak miała miejsce spora niespodzianka, choć pewnie niektórzy się jej spodziewali – wnioski zarządu o upadłość układową (link) PBG, Hydrobudowy i Aprivii.

Spółka próbuje się w ten sposób bronić. Jednak efektem jest brak cierpliwości wierzycieli i nie tylko:

·     Narodowe Centrum Sportu wzywa do zapłaty ponad 300 mln złotych kar (link) – intrygujące są głosy niektórych „inwestorów” chcących, aby NCS działające w imieniu Skarbu Państwa nie dobijało leżącego, bo to największa polska grupa budowlana itd.,

·  Wypowiedzenie oraz zakończenie okresu obowiązywania umowy w sprawie czasowego i warunkowego powstrzymania się od egzekwowania zobowiązań (link) przez PBP S.A. i BGŻ S.A. – obowiązuje dla wszystkich banków podpisanych pod tą umową,

·      Złożenie żądań natychmiastowego wykupu Obligacji przez Obligatariuszy (link) przez IDEA TFI oraz Amplico PTE o łącznej wartości nominalnej 116,7 mln złotych,

·     Wypowiedzenie umów kredytowych (link) przez HSBC, BGŻ, ING, PBP oraz potrącenie przez PBP środków pieniężnych z rachunku bankowego PBG w wysokości prawie 3 mln złotych (kolejne uszczuplenie płynności).

To wszystko na ten momentu, kolejne „ciosy” dla PBG mogą się pojawiać w następnych dniach.

Trystero (link) zacytował fragment listu do akcjonariuszy wiceprezesa PBG z 27 kwietnia 2011 roku, gdy kurs był na poziomie około 160 złotych:

Zdajemy sobie sprawę, że zachowanie kursu akcji spółki PBG jest niepokojące dla inwestorów, niemniej jednak nie widzimy podstaw fundamentalnych do odnotowywanych ostatnio spadków. Rzeczywiście kurs akcji spółki PBG jest najniższy od prawie 5-ciu lat, jednak w naszej ocenie nie ma to związku z żadnym negatywnym zdarzeniem, które zaistniało lub mogłoby zaistnieć w spółce i wpłynąć na znaczącą jej przecenę.

Osobiście uważam, że przed PBG stoi ogromna szansa dalszego dynamicznego rozwoju, a ten rok będzie kluczowy. Pragnę uspokoić wszystkich naszych inwestorów i zapewnić, że strategia PBG jest konsekwentnie realizowana, co w naszej ocenie w konsekwencji przełoży się pozytywnie na wycenę spółki.

Treść nie wymaga zbytniego komentarza (kurs teraz „wisi” dzisiaj już drugi raz przy cenie około 5,30 złotych), listy zarządów zawsze są nacechowane skrajnym optymizmem… Natomiast nie wierzę, że w zarządzie nie zdawali sobie sprawy, jakie są zagrożenia, jak wygląda sytuacja płynnościowa spółki, itd.

Co do tytułowego czarnowidztwa, ja widzę analogię do niezakończonej historii DSS. 6 kwietnia 2012 DSS złożył do sąd wniosek o upadłość układową (link), a sąd ogłosił 17 kwietnia 2012 upadłość likwidacyjną (link). Decyzja sądu oparta była na analizie sytuacji finansowej spółki oraz wcześniejszych wnioskach wierzycieli o upadłość likwidacyjną. Oczywiście, DSS i PBG to dwie różne spółki pod względem wielkość, portfela, działalności, sytuacji finansowej, problemów natury prawnej, etc. Wszyscy na ten układ teraz liczą, bo to jest jedyna możliwość utrzymania działalności spółki, miejsc pracy (kilkadziesiąt tysięcy co najmniej), kontynuacji prac na tak ważnych projektach dla państwa jak gazoport czy energetyka, zmniejszenie strat dla banków czy w końcu akcjonariuszy (w tym też tych nieświadomych poprzez OFE). Już pojawiają się teorie, że likwidacja PBG to jest metoda na zrobienie „miejsca” na polskim rynku dla grup budowlanych z Europy Zachodniej lub Chin. Im gorsza sytuacja, tym większa szansa na pomoc dla PBG od na przykład jednego z chińskich banków lub przejęcie przez podmiot zachodnioeuropejski. Nie wykluczałbym takiego scenariusza, choć pod względem politycznym jest mało realny.

PBG to skomplikowany, wielowymiarowy problem, którego dogłębna analiza może dostarczyć ciekawych i ważnych wniosków na przyszłość. Przypuszczam, że na ten temat powstanie niejedno opracowanie naukowe, książka lub doktorat. Jak się cała ta historia zakończy, tego teraz nie wiem i nawet nie chcę specjalnie prognozować poza jednym stwierdzeniem: na pewno nie będzie bezboleśnie.

Kumulacja

Na GPW też mamy kumulacje. Hydrobudowa Polska S.A. w piątek po sesji opublikowała taki oto raport bieżący (cytuje fragment link):

„Zarząd HYDROBUDOWY POLSKA S.A. (Spółka) informuje, że w dniu 1 czerwca 2012 r. powziął informację o złożeniu w Sądzie Rejonowym Poznań – Stare Miasto w Poznaniu, XI Wydział Gospodarczy do Spraw Upadłościowych i Naprawczych:

a) w dniu 24 maja 2012 r. przez RESBUD S.A. z siedzibą w Rzeszowie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki obejmującej likwidację majątku. Wnioskodawca ten wskazał, że Spółka zalega mu z płatnościami w kwocie 59.634,04 zł wraz z odsetkami.

b) w dniu 24 maja 2012 r. przez PREUSBUD Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki obejmującej likwidację majątku. Wnioskodawca ten wskazał, że Spółka zalega mu z płatnościami w kwocie 129.418,39 zł wraz z odsetkami.

c) w dniu 28 maja 2012 r. przez "WOD – KAN GRZENKOWICZ" Sp. z o.o. w Kartuzach wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki obejmującej likwidację majątku. Wierzyciel ten wskazał, że łączna wartość wymagalnych zobowiązań Spółki wobec wnioskodawcy wynosi 770.570,66 zł.

d) w dniu 29 maja 2012 r. przez Invest Team Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki obejmującej likwidację majątku. Wierzyciel ten wskazał, że na dzień 25 maja 2012 r. zobowiązania Spółki wobec wnioskodawcy sięgały kwoty 578.876,42 zł wraz z odsetkami.

e) w dniu 31 maja 2012 r. przez AFT Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki obejmującej likwidację majątku. Wierzyciel ten wskazał, że w dniu złożenia wniosku Spółka nie uregulowała zobowiązania wobec wnioskodawcy w kwocie 2.812.124,73 zł.

f) w dniu 31 maja 2012 r. przez Agencję Ochrony Wena Sp. z o.o. z siedzibą w Gdańsku wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki obejmującej likwidację majątku. Wierzyciel ten wskazał, że na dzień złożenia wniosku Spółka zalega mu z zapłatą kwoty 280.701,38 zł. (…)”

Tutaj pisałem o wcześniejszych wnioskach wobec HBP (link). Ta cała litania sześciu wniosków to raz wyraz desperacji (słusznej!) podmiotów, którym HPB zalega z płatnością, a dwa efekt umowy PBG z bankami (więcej link). Oczywiście można się było tego spodziewać, wręcz należało. To jest kolejna cegiełka do problemów PBG, poza nowym ratingiem od S&P (Selective Default z czwartku link) oraz kolejnego historycznego minimum 16,51 PLN z piątku. Tylko że HBP to jest tylko jedna spółka z grupy, gdy PBG ma dość złożoną strukturę swojej grupy kapitałowej. Kolejne wnioski w całej grupie to przypuszczalnie kwestia czasu oraz test wytrzymałości banków. Zakładam, że do czasu poinformowania rynku o warunkach emisji pierwszej transzy obligacji zamiennych, żaden z banków nie podejmie decyzji o wypowiedzeniu umowy, gdyż zależy im na raz przetrwaniu spółki, a dwa odzyskaniu swoich pieniędzy. Ciekawa dyskusja na temat sytuacji w PBG jest od dłuższego czasu na forum StockWatch.pl (link), jeśli ktoś chciałby poznać więcej szczegółów i opinii innych uczestników rynku. Jednak uprzejmie ostrzegam, że wpisy tam są nacechowane różnymi emocjami i oryginalnymi teoriami, mimo to mogą być źródłem ciekawych informacji o spółce oraz o podejściu do niej różnych ludzi.

Tylko coraz trudniej o cierpliwość, gdy okazuje się, że HBP nie płaci nie tylko podmiotom wykonującym dla niej usługi i prace budowlane. W raporcie HBP wymieniona jest również spółka zajmująca się ochroną mienia (nie wiem, czy ochroną nieruchomości czy może też terenów prac budowlanych)! To tylko może świadczyć o skali problemów płynnościowych spółki, bo równie dobrze spółka może nie regulować na bieżąco swoich innych zobowiązań wobec innych „niebudowlanych” podmiotów. Ja tego nie sugeruje oczywiście, ale taka możliwość jest realna, jeśli już podmioty jak agencja ochrony muszą w ten sposób egzekwować swoje pieniądze.

Cierpliwość, nie mówiąc już o zaufaniu. Ten raport ukazał się w piątek po sesji, więc w poniedziałek rano otwarcie i kolejne 30-60 minut handlu na HBP i PBG może być warte obserwowania. Większą zmienność spowodowałby komunikat tej samej treści opublikowany w poniedziałek o 8:45 rano. Tylko marne to pocieszenie dla inwestorów instytucjonalnych, w tym przykładowo ING OFE, które dalej nie poinformowało oficjalnie o zmniejszeniu swojego zaangażowania (akcjonariat PBG link, HBP link oraz mój wcześniejszy tekst o tym link). A jeśli mówimy o OFE, to chodzi mi też oczywiście o jego klientów…

Facebook

Debiut Facebooka to było świetne IPO. Kontrowersyjne stwierdzenie? Niekoniecznie.

Świetne oczywiście dla samej spółki, zdecydowanie nie udane dla organizatorów emisji (przynajmniej kilku z ogólnej liczby 33 podmiotów w to zaangażowanych) oraz części inwestorów (link). Nie można tego debiutu oceniać inaczej niż pozytywnie, oceniając rezultat dla spółki. Raz, zwiększyli ilość oferowanych papierów o 25%, dwa zwiększyli zakres cenowy i trzy, ceną emisyjną była maksymalna możliwa – $38. To oznacza, że pozyskali około 16 miliardów USD z rynku – w końcu jedno z największych IPO w historii. Nie ukrywajmy, rynku znajdującego się w takim momencie, że jedno zdanie wyrwane z wypowiedzi bądź ministra finansów Niemiec, bądź szefa jednej z greckich partii bądź osoby odpowiedzialnej za finanse jednego z większych hiszpańskich regionów może na EUR/USD spowodować ruch kilkadziesiąt pipsów w kilka minut. Rynku żyjącego obawami nie tylko o los Grecji, ale o przetrwanie hiszpańskiego sektora bankowego czy z coraz większym niepokojem przyglądającego się zwiększającemu się zadłużeniu największych gospodarek świata. Rynku, gdzie złe informacje są w istocie odczytywane jako dobre – mam na myśli statystki makroekonomiczne z gospodarki USA i logikę myślenia części uczestników rynku, ponieważ prezes FED zapowiedział, że może się pojawić QE numer 3, gdy sytuacja będzie zła. W takim momencie sprzedaż akcji po $38 przy prognozowanym EPS $0,60 (link) oraz przy rozwodnionym EPS za ostatnie cztery kwartały $0,31 (link) daje wskaźnik oczekiwanego P/E 63,33 oraz P/E 122,58 za ostatni rok. Pomijając przybliżenia przy tych obliczeniach, oznacza to jedno – spółka sprzedała się bardzo drogo.

Zastanawiające są motywacje oraz oczekiwania osób oraz instytucji składających zapisy. Próba wytłumaczenia takiej wyceny kupowaniem znacznie zwiększonych przyszłych zysków i wzrostu przychodów rozbija się o ten drobny fakt, że spółka w połowie IPO właśnie sama zredukowała swoje prognozy (link). Kupowanie akcji dla samej wizji i geniuszu Zuckerberga przypuszczalnie było dla części uczestników emisji jednym z kryteriów podejmowania decyzji. Przewidywanie intensywniejszej monetyzacji użytkowników też nie jest takie oczywiste (generalnie mówiąc wzrost przychodów w przeliczeniu na jednego uczestnika) – jeśli komuś pogorszy się sytuacja materialna, to pewnie w pierwszej kolejności ograniczy wydatki na gry na Facebooku. Założenie ciągłego wzrostu liczby użytkowników też nie jest uzasadnione – historia portalu MySpace. Nie należy też tutaj niedoceniać logiki na zasadzie „mam konto, podoba mi się tez mogę być współwłaścicielem!”. Dodatkowo instynkt stadny, świetna promocja i medialność, moda, informacje o popycie podsycające napływ kolejnych zapisów. Czy to wszystko uzasadnia płacenie tak wysokiej ceny jak wynika ze wskaźników obliczonych na podstawie danych udostępnionych przez spółkę? Moim zdaniem absolutnie nie. Dlaczego? Wycena kiepsko wygląda przy innych spółkach, powiedzmy prowadzących podobną działalność (na podstawie prostego porównania): obecne P/E Google’a to około 18 (link), Apple około 14 (link), Groupon jeszcze nie jest rentowny (link), a LinkedIn pokazuje skromny zysk (link). Nawet uwzględniając realność wszystkich świetlanych prognoz, jest istotny potencjał spadku. Rynek to widzi, co obrazuje kurs obecnie. Jaki jest zasięg potencjalnego spadku (o ile taki wystąpi) jest ciężko prognozować, gdyż to zależy od wielu czynników. Ogólnej sytuacji rynkowej, spełniania prognoz przez spółkę, wzrostu tendencji do korzystania z urządzeń mobilnych do podglądu portalu (tam jest mniej reklam, to i mniej przychodów). Oczywiście wątpliwości co do zasadności wyceny na poziomie $38 pojawiały się przed ofertą publiczną, a ostatnio Aswath Damodaran, wybitny specjalista od wyceny przedsiębiorstw, napisał tekst, gdzie wskazuje $29 jako właściwą cenę (link). Zamknięcie z 29 maja to $28,84, jednak ja byłbym ostrożny ze stwierdzeniem, że ten poziom cenowy plus minus $1 może się okazać lokalnym dołkiem.

Więc już doszliśmy do wniosku, że wycena na poziomie $38 była zdecydowanie zbyt optymistyczna, jednak na rynku znaleźli się gracze, który byli skłonni zapłacić powyżej $42 zaraz po debiucie, a maksymalnie $45 na pierwszej sesji 18 maja. Jak skończyła się ta sesja? Bronieniem kursu przez Morgan Stanley przed zejściem poniżej ceny emisyjnej (link). Szacuje się, że Morgan Stanley nabył wtedy papiery za około 2 miliardy USD. Kupił ich tak dużo, że na następnej sesji już się na taki krok nie zdecydował – efekt to całkiem duża luka na wykresie. Równie ciekawe rzeczy działy się przed rozpoczęciem notowań – opóźnienie od planowanej godziny otwarcia wyniosło około 45 minut, i to na NASDAQ’u, giełdzie o jednych z najwydajniejszych serwerów i systemów, jakimi dysponują światowe instytucje obrotu. To opóźnienie jeszcze byłoby możliwe do zignorowania, ale problemy z nagromadzeniem zleceń spowodowały, że część z nich nie została wykonana, a powinna. Oczywiście giełda umożliwiła składanie roszczeń z tego tytułu następnego dnia, ale wyobrażam sobie emocje w tych pechowych instytucjach, gdzie zlecenie zostało złożone, otwarcie było pozytywne, później najprawdziwszy wodospad i akcja obronna Morgan Stanley, a tutaj ciągle nie ma potwierdzenia wykonania zlecenia i nie wiadomo co i jak powiedzieć wydzwaniającemu klientowi tak, by nie doprowadzić go do zawału. A w tych przypadkach chodziło o setki tysięcy lub miliony USD, więc emocje naprawdę musiały być intensywne.

Tutaj oczywiście pojawia się już ta nagłośniona kwestia zmiany prognoz i działanie Morgan Stanley (link). Przyczyną całego zamieszania jest sam Facebook, który 9 maja złożył do amerykańskiego odpowiednika KNF dokumenty modyfikujące prospekt emisyjny, w których były zawarte obniżone prognozy przychodów oraz stwierdzenie, że spółka dostrzega ryzyko dla przychodów wynikające ze wzrostu liczby użytkowników korzystających z urządzeń mobilnych (mniej reklam). 9 maja to już IPO było w zaawansowanej fazie i odbywały się spotkania z potencjalnymi inwestorami. Stąd podejrzenie, że części inwestorów Morgan Stanley przekazywał inne (nowsze) dane niż pozostałym. Na dzień dzisiejszy ta kwestia będzie dopiero wyjaśniana. Chciałbym zauważyć, że informacje spółki były dostępnie publiczne (modyfikacja lub aneks do prospektu) oraz JPMorgan oraz Goldman Sachs również  zmieniły swoje prognozy. Istotne w tym przypadku jest, że w odróżnieniu od większości IPO na rynku amerykańskim, w tym Morgan Stanley wiódł wiodącą rolę (link). Jako jedyny z 33 podmiotów organizujących emisję prowadził roadshow (intrygujące informacje o traktowaniu Zuckerberga jako celebryty na spotkaniu z ludźmi gotowymi wyłożyć dziesiątki milionów USD na akcje jego spółki) oraz przyjmował zapisy, gdy zwykle te czynności są dzielone na kilka podmiotów. Dlatego całe odium wprowadzania w błąd zostało przypisane właśnie Morgan Stanley. Nie wykluczone, że przynajmniej w jednej kwestii cześć inwestorów mogła być wprowadzona przez Morgan Stanley w błąd, mianowicie w informowaniu zainteresowanych o popycie na akcje w całym procesie IPO. W tekstach podsumowujących całą emisję pojawiały się anonimowe wypowiedzi zarządzających funduszami, pracowników innych banków o tym, że nie było precyzyjnej informacji o popycie, a jeśli już jakieś były udostępniane, to bardzo optymistyczne. Również anonimowo informowano, że księgę zleceń zamykano bardzo późno i długo nie było wiadomo kto ile akcji obejmie. Jeden anonimowy zarządzający funduszami z Londynu czuje się zmylony przez Morgan Stanley, gdyż będąc informowany o sporym popycie złożył zlecenie zakładając znaczną redukcję i ostatecznie został z dodatkowa pulą akcji wielkości 40% tego co potrzebował (link). Niby te 40% to nie tak dużo, ale wartość objętych dodatkowo akcji była znaczna i mogła generować problem dla ich posiadacza. Prawdopodobnie nie był jedyny, ale przynajmniej jemu udało się je sprzedać na pierwszej sesji nie tracąc na tym zbyt wiele, a może nawet skromnie zyskując. Część mogła się nie zdecydować na sprzedaż dodatkowych akcji, które potem im zaczęły bardzo ciążyć w portfelu, co z kolei zwiększyło później presję podaży.

Kilka słów o Morgan Stanley. Wszystko wskazuje na to, że to oni na IPO Facebooka stracą najwięcej. Z jednej strony zarobili na opłatach od IPO około 68 milionów USD, z drugiej strony skupili akcji za 2 miliardy USD za niemniej niż $38 za sztukę, gdyby szybko chcieli się tego pozbyć, dołożyliby swoją cegiełkę do dołowania kursu. Patrząc na obecny kurs, to szacuję, że są na tym stratni tak pomiędzy 250 a 400 milionów USD na ten moment w zależności od tempa redukcji ilości posiadanych papierów. Dodatkowo, wszystkie media w Stanach i Europie powtarzały na okrągło informację, jak to Morgan Stanley manipulował informacjami, w każdym razie, że miały miejsce nieetyczne praktyki w procesie IPO, oraz że generalnie IPO się nie udało. To jest wielki cios wizerunkowy dla banku i należy go rozpatrywać jak stratę.

Podsumowując, uważam, że to IPO było bardzo udane dla samego Facebooka. W niepewnych warunkach udało się pozyskać z rynku 16 miliardów USD, wcześniejsi akcjonariusze zyskali możliwość swobodnego wyjścia z inwestycji, a opinia publiczna jest bardziej skupiona na Morgan Stanley niż na spółce, która w połowie roadshow istotnie zmienia swoje prognozy. Sam debiut przeszedł do historii jako jeden z największych i z pewnością będzie jednym z wydarzeń roku. Dla kogo to była porażka? Dla Morgan Stanley głównie oraz dla całej grupy inwestorów indywidualnych i instytucjonalnych, którzy świadomie podejmowali swoje decyzje inwestycyjne. Zakup akcji jest ryzykowny, bez względu na to, co twierdzi oficer sprzedaży w renomowanym banku. Sprawozdanie finansowe było jawne. Dlatego nie rozumiem ludzi, którzy podejmują decyzje finansowe oraz inwestycyjne czasami bezrefleksyjnie, bez choćby podstawowego przygotowania merytorycznego lub przynajmniej wiedzy o danym instrumencie finansowym. W którymś miejscu natknąłem się na opis pretensji pewnego Amerykanina, który na akcje Facebooka przeznaczył 25 tysięcy USD z funduszu na edukację swojej dziewięcioletniej córki, a kilka dni po debiucie ma pretensje do całego świata z Wall Street na czele. Co czeka kurs Facebooka w najbliższej przyszłości? Czynników ryzyka jest wiele, oprócz wspomnianych wcześniej dochodzą dodatkowa podaż związana z zamykaniem stratnych pozycji oraz coraz szersze możliwości wykorzystywania krótkiej sprzedaży na akcjach spółki (przez pierwszy tydzień miała ograniczony zakres link). Teraz rynek musi znaleźć swój poziom równowagi. Czas na realizowanie swoich kolejnych planów dla Facebooka już się rozpoczął, miliony ludzi będą ich coraz intensywniej obserwować.

Nie sposób się nudzić

U nas WIG20 jest najniżej od lipca 2009, zaraz prawdopodobnie będziemy widzieć jedynkę z przodu. Niemcy wczoraj sprzedali dwulatki za 4,5 miliarda EUR, bez kuponu, przy rentowności oscylującej poniżej 0,07% rocznie (link). W Grecji nie ma już pieniędzy na leki i apteki sprzedają je za pełną cenę (link). Hiszpanie nagle się orientują, że w 2012 roku zapada nie 8 miliardów, ale 36 miliardów EUR długu w regionach (link). HSBC uważa, że gospodarka Chin się kurczy (link). Natomiast Unia sugeruje krajom członkowskim przygotowanie planów na wypadek wyjścia Grecji ze strefy euro (link).

Nie sposób się nudzić.

Emocji ciąg dalszy

Wczoraj syndyk masy upadłościowej DSS poinformował, że skierował pisma zawierające oświadczenia o odstąpieni od umów z wybranymi podmiotami, w tym do Hydrobudowy Polska S.A., Polimexu – Mostostal S.A. oraz Skarbu Państwa (link). Dotyczy to między innymi umowy na A2. Wcześniej Zarząd GPW zawiesił obrót akcjami (link), a syndyk poinformował o przesunięciu terminu publikacji raportu za pierwszy kwartał (link). Problemy z płatnościami dla podwykonawców coraz bardziej przebijają się do mediów i parlamentu (link, link, link), są już wnioski do prokuratury i jest nawet pomysł sejmowej komisji śledczej.

Uważam, że bardzo dobrze się dzieje, że jest naświetlany opinii publicznej problem podwykonawców. Tylko, że to jest bardziej skomplikowany problem, począwszy od konstrukcji przetargów w budownictwie drogowym z kryterium cenowym na czele, przez nierozsądne składanie ofert przez spółki (nie zakładanie wzrostu cen surowców i liczenie na zmianę warunków kontraktu), które czasami nie miały doświadczenia w tym sektorze budownictwa, po kwestię przepływów pieniężnych pomiędzy inwestorem, wykonawcą a podwykonawcami w miarę zaawansowania prac budowlanych. Autostrada A2 jest finansowana z publicznych pieniędzy, więc naturalnym jest oczekiwanie, że finansowanie inwestycji oraz wybór wykonawcy powinny być przejrzyste oraz zgodne z interesem społecznym. Nie jestem przekonany, czy tak było w tym przypadku, tutaj pisałem o nieuregulowanym zobowiązaniu DSS wobec Skarbu Państwa i wierze przedstawiciela rządu w przetrwanie DSS mimo jego problemów (link). Sytuacja podwykonawców naprawdę nie jest komfortowa, i nawet nowy projekt ustawy ministra transportu odnośnie pomocy dla nich może nie być wystarczająco pomocny, przynajmniej tak wynika z jego omówienia, które przed chwilą było w TVN CNBC. Spełnienie odpowiednich warunków, nakazy sądowe i długotrwałe oczekiwanie na uregulowanie należności. Być może nie wszystkim podwykonawcom uda się odzyskać pieniądze, część będzie musiało ogłosić wcześniej upadłość. A ci przedsiębiorcy zatrudniają tysiące ludzi, płacą podatki i korzystają z usług innych podmiotów. Kolorowo nie jest.

Dzisiaj na stronie DSS pojawiło się zaproszenie (link), takiej inicjatywy jeszcze nie widziałem w przypadku spółek akcyjnych. Być może jesteśmy świadkami narodzin nowej polskiej tradycji?